[Vampircia]

Zapewniam was, że nie trzeba znać fandomu, żeby zrozumieć tego fanfika Początek wydaje się kiczowaty i oklepany, ale takie było moje zamierzenie. Lubię bawić się pewnymi schematami, a potem je brutalnie łamać. Zobaczymy czy was zaciekawi.

tytuł: "Magiel"
fandom: Doctor Who
kategoria: 13+
opis: Fik umiejscowiony między 4 a 5 sezonem, bo najłatwiej tam wepchnąć OC. Doktor kogoś spotyka (i wbrew pozorom nie jest to Mary Sue). Razem lądują na obcej planecie i TARDIS się psuje.
ostrzeżenia: chyba brak
status: nie skończony


Rozdział I

Kolejny dzień, kolejne problemy, można by powiedzieć. Czy może raczej kolejna noc. Doktor przywykł już do tego, że gdzie się nie znalazł, pakował się w kłopoty. Cokolwiek go goniło, do przyjaznych nie należało. Nie umiał nawet stwierdzić, jak wyglądało, gdyż było zamaskowane. Postronni ludzie mogliby pomyśleć, że to cosplayowicz przebrany za Bobę Feta wraca do domu z konwentu, jednak ze względu na późną nocną godzinę ulice były opustoszałe.
- Dlaczego to się zawsze musi kończyć jak w filmie klasy B? - powiedział do siebie Doktor, gdy zdał sobie sprawę, że znalazł się w ślepym zaułku.
To, co go wcześniej goniło, teraz celowało w niego ze swojej pokaźnej broni.
- Słuchaj, mogę ci pomóc. Znajdę ci znacznie lepszą planetę do polowania niż ta. - Doktor jak zwykle starał się wyjść z sytuacji w sposób dyplomatyczny i jak zwykle nic z tego nie wyszło.
Zapomniał jednak o jednej, bardzo ważnej rzeczy: ratunek z reguły przychodził niespodziewanie.
- Zostaw go, ty stuknięty fanie „Gwiezdnych wojen”! - rozległ się krzyk i tajemniczy napastnik został zaatakowany fioletową, skórzaną torebką.
Doktor kompletnie zgłupiał. Oto miał przed sobą blondynkę, która sądząc po ubiorze właśnie wracała z imprezy i próbowała pobić obcego do nieprzytomności. Ten jednak się zreflektował i chwyciwszy kobietę za gardło, podniósł ją, przykładając jej lufę do skroni. Tyle wystarczyło Doktorowi by zareagować. Dobywszy swego dźwiękowego śrubokrętu, przyłożył go do karku napastnika, powodując zwarcie w jego pancerzu. Obcy puścił dziewczynę, a przez jego ciało przeszło tysiące wolt, unieszkodliwiając go.
- Co to było, do cholery? - spytała kobieta, wiedząc już, że nie ma do czynienia z szalonym fanem „Gwiezdnych wojen”.
Nie uzyskała jednak odpowiedzi, gdyż na przedniej części pancerza obcego uruchomił się panel ukazując zmieniające się znaki i wydając powtarzający się dźwięk podejrzanie przypominający odliczanie. Doktor przykucnął obok istoty i najwyraźniej próbował rozbroić urządzenie, przy pomocy swego nieodzownego narzędzia. Dźwięk jednak nie zniknął, tylko przyspieszył.
- Co właśnie się stało? - spytała skonsternowana dziewczyna.
- Musimy uciekać – z tymi słowy Doktor chwycił ją za ramię i pociągnął za sobą.


Wbiegli do TARDIS tuż przed tym, gdy nastąpiła eksplozja. Mimo że Doktor zdążył uruchomić silniki, wstrząsy były tak silne, że zarówno on, jak i kobieta stracili równowagę i wylądowali na podłodze, a gdy wszystko ucichło, na chwilę zgasły światła i po sekundzie zostały przywrócone.
- Czy mi się wydaje, czy właśnie znaleźliśmy się w niebieskiej budce, która jest większa w środku niż na zewnątrz? - wymamrotała kobieta. - Rany, trzeba było tyle nie pić.
- Nie wydaje ci się – mruknął Doktor, wyglądając na pogrążonego w myślach, wciąż siedząc na podłodze.
- Żądam wyjaśnień! - Dziewczyna wstała i stanowczo spojrzała na mężczyznę. - Czy to coś w rodzaju ukrytej kamery?
Jednak Doktor nawet na nią nie spojrzał.
- Tyle razy ratowałem całą planetę, a teraz nie udało mi się ocalić nawet jednej dzielnicy – wymamrotał gapiąc się w ścianę, jakby mówił sam do siebie.
- Słucham? - Kobieta spojrzała na niego podejrzliwie, domyślając się już, że cokolwiek ją spotkało, nie było tylko głupim żartem.
Wtedy Doktor w końcu przeniósł na nią wzrok i stwierdził, że nieznajoma trochę przypomina mu Rose, głównie ze względu na fryzurę. Miała lekko orientalne rysy twarzy, możliwe, że któryś z jej rodziców pochodził z Azji. Była bardzo szczupła, średniego wzrostu, ubrana cała na fioletowo, nosiła krótką spódnicę, kurtkę skórzaną i kozaki na obcasie.
- Jak masz na imię? - spytał Doktor.
- Nikita.
- Pochodzisz z tej dzielnicy, Nikita? - spytał takim głosem, jakby miał przekazać bardzo złe wieści.
- Nie, a co? Chcesz powiedzieć, że...
- Eksplozja zniszczyła całą dzielnicę – powiedział grobowym tonem, wciąż nie mogąc uwierzyć, że dopuścił do takiej tragedii.
- Łał... - o dziwo kobieta zdawała się bardziej podekscytowana niż przerażona.
Doktor popatrzył na nią z mieszanką szoku i niedowierzania.
- To znaczy, szkoda tych ludzi – sprostowała. - Ale pomyśl tylko... to niesamowite. Co to była za... istota?
- Myśliwy. Wybrał sobie waszą planetę na łowy – wyjaśnił ze spokojem Doktor i wstał.
- Coś jak Predator?
- Dokładnie coś takiego.
- Ale czad.
Sposób w jaki dziewczyna podchodził do sprawy bardzo dziwił mężczyznę. Spodziewał się raczej strachu i niedowierzania, ale doświadczenie już go nauczyło, że ludzie potrafili zachowywać się bardzo dziwnie w ekstremalnych sytuacjach.
- Odstawię cię do domu, tylko powiedz gdzie mieszkasz – rzekł beznamiętnie Doktor, jakby wciąż przeżywał, to co się stało i podszedł do panelu kontrolnego.
- Jesteśmy na statku kosmicznym? - jeszcze bardziej podekscytowała się dziewczyna.
- Tak – padła beznamiętna odpowiedź.
- Jesteś kosmitą?
- Po prostu powiedz, gdzie mieszkasz.
- Spottiswood street... zaraz! Nie chcę wracać do domu! Nie możesz mi tego zrobić!
- Przykro mi. - Doktor uruchomił silniki.
- Ale przecież uratowałam ci życie!
- Wiem i dziękuję. Jednak nie mogę cię zabrać ze sobą.
Znowu zatrzęsło, trochę mniej niż poprzednio, ale wystarczająco, by się wywrócić.
- Czy to zawsze tak lata? - spytała Nikita.
- Nie, wybuch musiał uszkodzić obwody. - Doktor podniósł się i wrócił do panelu. - Utknęliśmy – wymamrotał.
- Ale możesz to naprawić, prawda?
- Nie muszę, TARDIS sam się zregeneruje. Zajmie to dwa, może trzy dni. Problem w tym, że nie wiem, gdzie jesteśmy.
- Cóż, jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać. - Nikita pobiegła do drzwi.
- Zaczekaj!
Doktor próbował ją powstrzymać, ale było już za późno. Kobieta wyszła na zewnątrz i jej oczom ukazała się ogromna łąka, z której w oddali wyrastały góry. Wiał przyjemny, orzeźwiający wietrzyk, a gdy spojrzała w niebo, ujrzała dwa księżyce.
- Jesteśmy na innej planecie... - wyszeptała do siebie, zahipnotyzowana pięknem otaczającego ją terenu. Uśmiechnęła się.
Obserwując jej reakcję, Doktor zastanawiał się, czy dziewczyna nie jest przypadkiem pod wpływem narkotyków, ale obawiał się, że może chodzić o coś więcej.
- Powiedz mi, dlaczego mi pomogłaś? Dlaczego się na niego rzuciłaś? - spytał podejrzliwie.
- Po prostu... lubię to uczucie – odparła.
- Jakie uczucie?
- Kiedy wiem, że pakuję się w kłopoty – wyjaśniła kobieta z lekkim zawstydzeniem, jakby próbowała coś ukryć.
Teraz Doktor wyglądał na jeszcze bardziej przytłoczonego niż wtedy, gdy zdał sobie sprawę, że nie udało mu się ocalić dzielnicy.
- Świetnie, utknąłem na nieznanej planecie z wariatką – westchnął.
- Nie jestem wariatką – oburzyła się Nikita.
- Jesteś uzależniona od adrenaliny. To choroba – oznajmił z powagą doktor. - Z tego, co zauważyłem, masz też pewne zaburzenia w odczuwaniu emocji, takich jak chociażby strach. Możliwe nawet, że jesteś socjopatką.
- Wypraszam sobie – zaprotestowała Nikita. - Przez rok chodziłam do psychiatry, już jest mi lepiej.
Jej odpowiedź tylko potwierdziła obawy Doktora. Nie mógł jednak nic zrobić, jak tolerować jej towarzystwo przez najbliższe kilka dni.
- Skoro tu utknęliśmy, to przynajmniej chodźmy się rozejrzeć – westchnął i opuścił statek.
Nikita przyjrzała się TARDIS od zewnątrz.
- Dlaczego twój statek wygląda jak budka policyjna? - spytała.
- To urządzenie maskujące. Kiedyś się zepsuło i już tak zostało – padła prosta odpowiedź.
- Aha.
Gdy szli przed siebie, Nikita uświadomiła sobie, że nie zapomniała spytać o bardzo ważną rzecz.
- Jak ty właściwie masz na imię?
- Doktor – padła jeszcze prostsza odpowiedź.
- Jaki Doktor?
- Po prostu Doktor.
Zmierzali w stronę lasu. Mężczyzna sprawiał wrażenie niezbyt zadowolonego, mimo że zazwyczaj cieszył się na myśl o nowej przygodzie. Jednak Nikicie nie przeszkadzało to w zadręczaniu go kolejnymi pytaniami.
- Nie odpowiedziałeś mi wcześniej. Jesteś kosmitą?
- Tak.
Doktor uznał, że skoro wspólnie utknęli, to lepiej, żeby był w pełni szczery, bo prędzej czy później i tak pojawiłoby się milion pytań.
- Wszyscy kosmici są tacy sexy? - zażartowała kobieta, ale zauważyła, że jej towarzysz nie jest w nastroju do śmiechu. - Przepraszam.
Zamilkła na chwilę, po czym uznała, że wciąż jest parę rzeczy, które chciałaby wiedzieć.
- Więc czym dokładnie jesteś?
- Panem Czasu. Ostatnim Panem Czasu.
Słowo „ostatni” wyraźnie podpowiedziało dziewczynie, że może lepiej nie drążyć tematu.
Wkrótce doszli do lasu, a widok wydeptanej ścieżki ewidentnie wskazywał, że planeta jest zamieszkała. Podążyli wzdłuż traktu i niedługo później dotarli na kolejną łąkę, tym razem niewielką, którą przecinała rzeka. Przystanęli, gdyż przed oczami właśnie mieli mieszkańca owego świata. Chłopak wyglądał jak człowiek. Był bardzo młody, mógł mieć około piętnastu lat. Posiadał bardzo jasne włosy, wręcz srebrne, sięgające za ucho. Urany był w prostą, białą tunikę, przepasaną czerwoną wstęgą i stojąc po uda w wodzie, wyciągał z rzeki sieci.
- Czy ja dobrze widzę? - wymamrotała Nikita.
- Lepiej go spytajmy, gdzie jesteśmy.
- Ale jeśli to obcy, jak zrozumiesz jego mowę?
- Pomijając fakt, że znam wszystkie języki we wszechświecie, TARDIS tłumaczy nasze myśli, więc nie martw się, ty też wszystko zrozumiesz. Chodźmy – ponaglił Doktor. - Cześć – zagadał, gdy zbliżyli się do chłopca.
Ten o dziwo nie wyglądał na jakoś specjalnie zaskoczonego, czy przestraszonego, może co najwyżej odrobinę zaciekawionego.
- Wiem, że to głupie pytanie, ale... co to za planeta? - spytał prosto z mostu Doktor.
- Cydonia... - chłopak odparł z lekkim wahaniem, jakby zastanawiając się, po co przybyszom ta informacja.
- O tak, Cydonia! - ucieszył się Pan Czasu. - Nie trafiliśmy źle, powinno tu być bezpiecznie.
- Co to za miejsce? - zainteresowała się Nikita.
- Jedna z pierwszy ziemskich kolonii, która ogłosiła niepodległość. Oczywiście śmiem twierdzić, że było to wieki temu, bo nie widzę żadnych oznak zaawansowanej cywilizacji. Prawdopodobnie wylądowaliśmy już po Wielkiej Wojnie.
- Dokładnie 834 lata po Wielkiej Wojnie – wyjaśnił zmieszany chłopak, obserwując przybyszów ze zdziwieniem, próbując dociec skąd są i o co też może im chodzić.
- Zaraz, zaraz. Chcesz powiedzieć, że... - Nikita podjęła z niedowierzaniem.
- Jesteśmy w przyszłości – uśmiechnął się Doktor, jakby powoli zapominał o troskach, które do niedawna go dręczyły. Najwyraźniej myśl o nowej przygodzie była dla niego niczym lekarstwo. - Spodoba ci się tu. To bardzo przyjazna i piękna planeta. Osiemdziesiąt pięć procent populacji stanowią kobiety – zwrócił się do towarzyszki. - Gdzie jest najbliższa osada? - przeniósł uwagę na chłopca.
- To nie daleko. Właśnie się tam wybierałem, pokażę wam – oznajmił tubylec i chwycił pod ramię kosz pełen ryb.

[Natka]

Hmm... Ciekawa postać z tej Nikity. Owszem, ma sporo cech w popularnym mniemaniu powiązanych z Mary Sue, ale to nie jest wada. Powiedziałabym, że wręcz zaleta, bo przez MS większość "normalniejszych twórców ff" stroni od takich charakterów u oc jak od ognia. A szkoda.
Od nieco innej strony, tytuł jest intrygujący.

[Vampircia]

Rozdział II

- Jak to jesteśmy w przyszłości? - spytała ze zdumieniem Nikita, jednak ściszonym głosem, by idący na przedzie chłopak jej nie usłyszał.
- No tak, zapomniałem ci powiedzieć, że TARDIS to coś więcej niż statek kosmiczny.
Dziewczyna patrzyła na Doktora z rozdziawionymi ustami. Choć trudno było ją czymkolwiek zszokować i do pewnych spraw podchodziła zupełnie inaczej niż normalni ludzie, myśl o znalezieniu się na obcej planecie tysiące lat w przyszłość nawet jej ledwo mieściła się w głowie. Co nie zmieniało faktu, że wciąż odczuwała radość zamiast przerażenia.
- Opowiedz coś więcej o tej planecie – poprosiła. - Wydajesz się dużo wiedzieć. Dlaczego tak bardzo przypomina Ziemię? Wszystko, drzewa, kwiaty, niebo jest jak u nas.
- Terraformacja, ludzie sztucznie przekształcili tę planetę na odpowiednią do zamieszkania.
- I to mi się nie śni?
- Bynajmniej – uśmiechnął się Doktor, napawając się pięknem krajobrazu.
- Powiedziałeś, że mieszkają tu głównie kobiety. Jak to się stało?
- Och, to długa historia. Kiedyś wybuchła tu wojna domowa, wszystkie metropolie zostały zniszczone, większość mężczyzn poległa. Cały ciężar odbudowania cywilizacji spoczął na barkach kobiet. Ale to nie wszystko. Degeneracja chromosomu Y – to jest największy problem mieszkańców. Z pokolenia na pokolenie rodzi się coraz mniej chłopców.
- Czy to znaczy, że zmierzają ku wyginięciu? - szepnęła Nikita.
- Niestety – westchnął Doktor. - I w żaden sposób temu nie mogę temu zaradzić.
- O czym rozmawiacie? - chłopak zwrócił się na chwilę do przybyszów, gdyż zaintrygowało go, czemu mówią ściszonym głosem.
- To takie nasze prywatne sprawy – uspokoiła go Nikita. - Jak masz na imię?
- Mikelis.
- Daleko jeszcze, Mikelis? - spytała. - Nogi mi do dupy wchodzą.
- Jesteśmy prawie na miejscu – odparł, wskazując na wyzierające zza drzew mury.
Gdy przekroczyli bramę, ich oczom ukazało się tętniące życiem miasto. Jedyne skojarzenia jakie przychodziły Nikicie do głowy, to starożytny Rzym. Architektura, moda, wszystko dookoła go przypominało. Mimo braku śladów jakiejkolwiek zaawansowanej technologii miasto sprawiało wrażenie bardzo czystego i dobrze zorganizowanego. Tylko jeden szczegół rzucał się w oczy.
- Rany, tu jest jak w maglu, prawie same baby – skomentowała Nikita.
- Typowy przykład społeczeństwa matriarchalnego – rzekł Doktor podziwiając okolicę.
Naturalnie tubylcy przyglądali się im z zaciekawieniem, ale przybysze byli zbyt zafascynowani nowym miejscem, by zwracać na to uwagę.
- Czy szukacie czegoś konkretnego? - spytał chłopak i przystanął.
Na chwilę przybysze spojrzeli na siebie, jakby szukając odpowiedzi.
- A gdzie moglibyśmy się zatrzymać? - Doktor przypomniał sobie, że muszą znaleźć jakiś nocleg.
- Spytajcie mojej starszej siostry, ona będzie wiedziała.
Mikelis poprowadził podróżników do centrum miasta, w stronę wielkiej, przepięknej budowli, która najprawdopodobniej była pałacem. Jednak celem ich wędrówki okazała się znacznie mniejsza posiadłość, znajdująca się w pobliżu okazałego zamku.
- Mikele, przyprowadziłem kogoś – oznajmił chłopak, gdy wszedł do środka i postawił kosz na podłodze.
Znajdowali się w przestronnej, acz skromnej izbie. Ponieważ ściany zbudowano z białego kamienia, w środku znajdowało się niewiele mebli, pomieszczenie tym bardziej wydawało się duże.
- Kim oni są?
Do komnaty weszła kobieta o włosach równie jasnych, co Mikelis, ale trochę dłuższych. Była wysoka i wysportowana. Jej dość skąpy strój wykonany z twardej skóry, znacznie różniący się od zwiewnych szat większości kobiet na ulicy, sugerował, że musiała być jakiegoś rodzaju wojowniczką.
- To podróżnicy, zdają się być bardzo zainteresowani naszym krajem – wyjaśnił ze spokojem chłopak.
- Pozwól na chwilę. - Kobieta skinęła na brata, nie wyglądając na zbyt zadowoloną.
Kiedy rodzeństwo się oddaliło, Doktor i Nikita usiedli przy dużym, drewnianym stole, nasłuchując.
- Co ci u licha strzeliło do głowy, żeby przyprowadzać do miasta obcych ludzi? - spytała zdenerwowana dziewczyna.
- Są bardzo mili, chciałem im pomóc – bronił się chłopak.
- Jesteś zbyt ufny i zbyt naiwni. Skąd wiesz jakie mają zamiary?
- Przecież oni nawet nie mają broni.
- Zostań w pokoju i nie wychodź, póki ci nie pozwolę.
Po chwili kobieta wróciła i zmierzyła przybyszów surowym spojrzeniem.
- Skąd jesteście? Jaki jest wasz cel? - spytała stanowczym głosem, zwracając się bezpośrednio do Nikity.
- Znaleźliśmy się tu przez przypadek, to długa historia – odparł Doktor, wyręczając towarzyszkę w odpowiedzi.
- Co za brak wychowania, tak wchodzić komuś w rozmowę! Pytałam twojej żony – rzekła Mikele z oburzeniem, na co Doktor rozdziawił usta, a Nikita uniosła brwi w zdziwieniu.
- Zaraz, wyjaśnijmy sobie jedno. Nic mnie z nim nie łączy – powiedziała, wskazując na towarzysza.
- Wybacz, pochodzimy z bardzo daleka, z innej kultury, więc nie znamy waszych obyczajów. Zapewniam jednak, że nie mamy złych zamiarów. Chcemy tu tylko przenocować, za kilka dni nas już tu nie będzie – Doktor jak zwykle wykazał się zdolnościami dyplomatycznymi.
- Muszę was zaprowadzić przed oblicze królowej. Ona oceni, czy mówicie prawdę.
Naturalnie rzecz biorąc Pan Czasu ucieszył się na samą myśl o spotkaniu z przywódcą.


Wkrótce okazało się, że Mikele należała do osobistej gwardii królowej Sidiki. Stała u boku swej pani wraz z innymi wojowniczkami, gdy ta uważnie przyglądała się przybyszom. Była to kobieta po czterdziestce, acz urodziwa, z wysoko upiętymi blond włosami, których loki opadały jej na ramiona. Jak na królową wyglądała dość skromnie. Nie nosiła korony, jedynie złote spinki w kształcie liści. Miała na sobie białą suknię, sięgającą podłogi, bez zbędnych ornamentów, jednak wykonaną z najdoskonalszych tkanin. W oczy rzucała się dziwna bransoleta, która zakrywała część jej dłoni.
Przybysze zdążyli się już przedstawić, ale czekało ich jeszcze dużo więcej wyjaśnień.
- Skąd jesteście? - spytała królowa, zwracając się do Nikity.
- Powiedz jej – westchnęła dziewczyna.
- Pochodzimy z innego świata, z gwiazd – wyjaśnił Doktor, jakby domyślając się, że nie powinien kłamać. - Znaleźliśmy się tu przez przypadek, nasz pojazd się zepsuł.
Sidika nic nie odpowiedziała, tylko podeszła do mężczyzny i uniosła dłoń z bransoletą, prawie dotykając jego czoła.
- Mówisz prawdę – rzekła nagle z pełnym przekonaniem. - Od wieków nie gościliśmy tu przybyszów z gwiazd – dodała z zafascynowaniem.
- Co to za urządzenie? - spytał jak gdyby nigdy nic Doktor, wskazując na bransoletę.
- To jedna z pozostałości po naszych przodkach – wyjaśniła królowa. - Dzięki niej zawsze wiem, kto mówi prawdę.
- Nie chcę być niemiła, ale chętnie bym gdzieś odpoczęła – wtrąciła Nikita.
- Naturalnie, każę służącym przygotować komnatę.
Pojawienie się obcych bardzo podekscytowało królową i chciała ich jak najlepiej ugościć. Uznała możliwość kontaktu z nimi za prawdziwy zaszczyt, co sugerowało, że pochodziła z bardzo przyjaznej społeczności.
- Chętnie też wzięłabym kąpiel – dodała Nikita.
- Łaźnie publiczne są u nas bardzo popularne, nie będzie z tym problemu – uśmiechnęła się Sidika.
Twarz dziewczyny momentalnie zmieniła wyraz na bardzo niezadowolony.
- Jak to publiczne? Nie będę paradować nago przy tylu babach!
- Dlaczego nie? Przecież wszystkie jesteśmy takie same – zdziwiła się królowa.
- Wasza wysokość... proszę... czy nie macie tu normalnej łazienki? To znaczy... czy nie mogłabym się wykąpać sama?
- Jeśli to dla ciebie takie ważne.
- Ważne, chodzi o przekonania religijne – skłamała Nikita mając nadzieję, że królowa nie użyje na niej swojego urządzenia, ale na szczęście tak się nie stało.
- W porządku, służba przygotuje kąpiel. Szanujemy inne kultury – wyjaśniła Sidika.
- Dziękuję – Nikita aż pokłoniła się z radości, a Doktor obserwował ją z lekkim zdziwieniem.
Nim wskazano przybyszom drogę do ich komnat, Mikele podeszła do nich zawstydzona.
- Przepraszam, że byłam taka niemiła – schyliła głowę.
- Nic się nie stało – uspokoił ją Doktor. - Przeżywałem już znacznie gorsze powitania.


Jak zwykle najskuteczniejszym sposobem na zmęczenie i obolałe nogi okazała się gorąca kąpiel. Co prawda warunki były dość spartańskie, bo ileż osób z XXI wieku mogła się pochwalić, że myła się drewnianej balii? Jednak w obecnej sytuacji to wystarczało, większym problemem okazały się mydliny w oczach.
- Cholera, gdzie ten ręcznik?
Nikita wyszedł z wody szukając na oślep czegoś do wytarcia twarzy. Ponieważ wygonił z komnaty wszystkie służące, nie miał mu kto pomóc. Tak przynajmniej sądził.
- Tego szukasz? - usłyszał głos Doktora, który jak gdyby nigdy nic oferował mu ręcznik.
Nikita szybko wytarł oczy i przepasał się, zasłaniając części intymne.
- Jesteś przebrzydłym zboczeńcem! - huknął oburzony.
- Pierwszy raz zostałem nazwany zboczeńcem przez faceta udającego kobietę – rzekł Doktor rozbawiony.
Nikicie wcale nie było do śmiechu. Naburmuszył się i usiadł obrażony, choć nie wyglądał na specjalnie zawstydzonego.
- Tylko mi nie mów, że cię to szokuje – zmierzył Doktora przenikliwym spojrzeniem. - Podróżowanie w niebieskiej budce jest chyba większym odchyłem.
- Czy ja wyglądam na zszokowanego? - odparł spokojnie Pan Czasu.
- Ale jesteś zawiedziony, prawda? - spytał przekornie Nikita, a na jego twarzy pojawił się uśmieszek.
Oczywiście Doktor tego nie przyznał, ale trochę żałował, że jego nowa towarzyszka okazała się towarzyszem. Może dlatego, że odrobinę przypominała mu Rose?
- Zaskoczony co najwyżej – stwierdził. - Choć ten twój brak biustu i dość niski głos jak na kobietę był dla mnie wskazówką. No i twoje imię – Nikita. Przecież to męskie imię.
Trudno było powiedzieć, czy Doktor od samego początku coś podejrzewał, czy dopiero kwestia kąpieli go naprowadziła, ale chłopak i tak nie zamierzał pytać, bo teraz nie miało to znaczenia. Najważniejsze, że Pan Czasu nie zdawał się żywić do niego urazy
- Czy udawanie kobiety to jeden z twoich sposobów na adrenalinę? - spytał żartobliwie Doktor.
- Nikogo nie udaję.
- Nie powiedziałeś, że jesteś mężczyzną.
- Bo nie pytałeś. Myśl sobie co chcesz, ja się ubieram w zależności od nastroju. Skoro kobiety mogą ubierać się jak mężczyźni, to czemu nie na odwrót?
Podejście Nikity do życia nawet zaimponowało Doktorowi. Wyglądało na to, że chłopak wcale nie jest głupi i swymi poglądami wyprzedza epokę.
- Uwierz mi, potrafię być bardzo męski, kiedy trzeba, ale jak się dowiedziałem, że to społeczeństwo matriarchalne, uznałem, że udając kobietę będzie mi łatwiej.
- Całkiem mądrze – skomentował spokojnie Doktor, trzymając ręce w kieszeniach i wyglądając na całkowicie wyluzowanego, jakby dziwactwa towarzysza nie robiły na nim żadnego wrażenia. - Ubierz się, idziemy na miasto – oznajmił.
Spojrzeli na siebie porozumiewawczo i Nikita wiedział już, że może zaufać swojemu nowemu kompanowi. Wygrzebał ze skrzyni prostą, żółtą tunikę i sandały, czując że prawdziwa przygoda dopiero się zaczyna.

[Yuri]

Szkoda, że nikt tego nie czyta, przecież nie trzeba znać serii, aby to zrozumieć >.>

Co do samej treści, szkoda ze w ostrzeżeniach napisałaś o crossdresingu, szybko można było się domyśleć, kto ma tą przypadłość. Transwestytyzm to nic wielkiego i złego, chyba, że to transseksualista, co zmienia postać rzeczy i wtedy można przed tym ostrzegać.

Historia jak dla mnie nie za bardzo się nawet zaczęła. Świat wypełniony samymi kobietami mi odpowiada (karmi to mój feminizm), wojowniczy w skórach również <3

Nie mogę się doczekać jakiegoś haczyka, nie ma tak dobrze w życiu, coś im się musi w końcu stać :D

[Vampircia]

[Natka]

[Vampircia]

Ja też, zwłaszcza, że ostatnio byłam w klubie o trafnej nazwie PRL

[Lady Makbeth]

Generalnie to nie przepadam za historiami o kobietach (tak, wiem, jestem dziwna ), jak ich jest za dużo w jednym miejscu to atmosfera nagle robi się taka jakaś dziwna. Kurczę, wiedziałam, że żadna ze mnie feministka
A tak na serio, to nieco dziwnie się czyta o facecie, który ubiera się jak kobieta, trudno mi zdefiniować, czy to "on', czy "ona", a może po prostu nie ma znaczenia. Chociaż faktycznie, nad czym ja tu debatuję, w końcu sama non stop noszę spodnie

Nikita dziwnie przypomina mi Juda Lawa, grającego w pewnym filmie transwestytę (jak zwykle tytułu nie pamiętam), zdaje się, że zwał się tam Minx. Tak czy siak, próbuję sobie wyobrazić Nikitę i przed oczami pojawia mi się Jude Law w kiecce

Doktor w PRL! no proszę, przynajmniej już wiem skąd się u nas wziął Pałac Kultury

[Vampircia]

Ogłoszenie: Ten fanfik wygrał konkurs w kategorii najlepsza postać oryginalna.

[Szogun]

hmmm dawno mnie tu nie było, zalatany jestem, patrzę a tu PW. Godzina 4 rano, mówię nie nie będę czytał teraz, jednak jak znam siebie rano bym zapomniał, a że wiele zawdzięczam Vampi i wiem że zna ona mój gust spróbowałem przeczytać ten fik. Przeraziła mnie opcja nie ma yaoi, ale pewne motywy mogą ci się nie spodobać. Czytam i czytam i powiem wam co wyczytałem.

Początek być może i oklepany, ale śmieszny, zważywszy że krzyżówka Boby Feta i Predatora od tamtego momentu krąży po mej głowie, a jest to mix tak dziwny że tylko Vampi mogła na niego wpaść < to komplement choć pewnie jak zwykle nie udany>. Potem wyskakuje ta Nikit i choć w ząb nie kojarze tego Dr Who i tym podobnych już zaczynam lubić tę postać, o ile doktorek nie jest tu OOC, bo jak tak to inny mi chyba jak w tym fiku nie przypasuje. Tak czy siak spodobała mi się ta cała Nikita, rozdział szybko się skończył więc mówię idę spać. No ale kurde, serio fajne to było czytam dalej. Oczywiście pochłonąłem całość. Hmm może zabrzmię dziwnie, ale taki świat jaki przedstawiłaś jest pięknym miejscem, przynajmniej dla mnie, choć fakt, że czasami kobiety muszą walczyć za nas jest trochę, hmmm zawstydzający? W każdym razie póki co jest super.

Troszkę boli mnie jednak że Vampirciu wyrobiłaś sobie o mnie zdanie człowieka który nie znosi homoseksualistów i wszystkich odchyłów sexualnych jakie mogą być, stąd pewnie obawa że nie spodoba mi się postać Nikity. Otóż ja kochan nie lubię czytać jak za przeproszeniem dwóch typów się pierdoli, lub liże, to że są gejami mi zwisa i traktuje ich jak normalnych ludzi, po prostu XD nie lubię szczegółów. Ja jestem człowiekiem tolerancyjnym, acz nie lubiącym poznawać szczegółów z życia niektórych ludzi.

W każdym razie jest to jak na razie bardzo fajny i przyjemny fik, z poczuciem humoru no i mam nadzieję że wkrótce i z pazurem < w końcu świat aż sam się prosi o pikantniejsze sceny >, jednak rozumiem że praca była celowana na konkurs.

W każdym razie Nikita jest zajebistą postacią, nie wiem skąd bierzesz pomysły, ale zazdroszczę ci tego od zawsze. Opisy postaci ich charakterów jak zwykle wyśmienite bo w twoim stylu. Szkoda że trochę opisy natury i otoczenia są trochę wybrakowane. Bo w sumie teraz będziemy mieli pewnie sieczkę, a jedyne co wiemy o mieście to to że ma dzwony, pałac, publiczne łaźnie i budowle mają wygląd starożytnego Rzymu. Dla jednych to dużo dla innych mniej, chciałbym jednak zauważyć że większość tych wiadomości trzeba pozbierać ze wszystkich rozdziałów, aby mieć jako taki obraz miasta a to trudne. A no i miasto ma mury obronne XD.

Ale to maleńki minus w morzu zalet. Podoba mi się za to rozbudowana przeszłosć świata w którym się znajdują, mamy mniej więcej punkt czasowego odniesienia, 800 coś lat po wielkiej bitwie < coś jak narodziny niejakiego Chrystusa u nas >, politykę i ustrój. Bardzo mi się to podoba. Tak czy siak będę czytał dalej, bo to kawał dobrego fika jest.

[An-Nah]

Niestety, przykład fica, w którym opis psuje zabawę. Płeć Nikity powinna być niespodzianką, ty niespodziankę na wstępie zarżnęłaś. Dlatego nienawidzę opisów i streszczeń ficów. Jeśli miałabym do wyboru narażenie się homofobom i innym idiotom, dla których facet w damskich ciuszkach jest czymś obrzydliwym, i zrobienie czytelnikom spoila, wybrałabym narażenie się. Zwłaszcza, że fic nie jest erotykiem, a przypuszczam, że jest w 100% gen, więc o niczym obrzydliwym nie ma raczej mowy.

Poza tym zastrzeżeniem - super. Nikita jest genialny(a) - pełnokrwista postać, niewiele mniej pokopana psychicznie, niż sam Doktor. Mnie osobiście wszelkie transpozycje płciowe fascynują, więc chętnie zajrzałabym jemu/jej do głowy i zobaczyła, jak tam u niego z poszczególnymi poziomami identyfikacji płciowej wygląda XD Noale, fic chyba nie o tym. Planeta kobiet to nic oryginalnego, ale pole do popisu daje, zwłaszcza w połączeniu z dziwactwem Nikity - odnosi się wrażenie, że na tej planecie nikt właściwie na miejscu nie jest.

Aaa, jednak jest drugie zastrzeżenie: Jakim cudem Nikita ma przypominać Rose, skoro Rose ani szczupła wybitnie nie była (ja bym powiedziała, że przyjemnie zaokrąglona :) ), ani nie miała azjatyckich rysów? Mnie to porównanie do Rose zgrzyta, choć jeśli uznać, że Doktor ma na punkcie Rose małą obsesję (jakby nie patrzeć, ma...) - ale w tej sytuacji należałoby więcej odwołań do Rose zrobić.

[Vampircia]

No dobra, pójdę za waszą radą i wykreślę ten crossdressing. Może mi w końcu wena wróci, bo coś mnie ostatnio nie ciągnie do tego fika.

[Vampircia]

Zaczynam żałować, że dałam temu fikowi kategorię wiekową 13+


Rozdział IV

W pałacu panowało zamieszanie. Królowa i jej straże szykowały się do bitwy. Generałowie zostali odesłani do przygotowania oddziałów. Zaś wszystkie osoby, które nie walczyły, miały się udać do przygotowanych na taką okoliczność schronów.
- Nie ma Mikelisa! Nie mogę go znaleźć! - Mikele wpadła do sali w popłochu.
- Musimy się spieszyć – oznajmiła królowa, zakładając zbroję. - Nie obawiaj się, umie sam o siebie zadbać. Pewnie jest już w schronie.
- Sprawdzałam, nie było go tam i nikt go nie widział – rzekła Mikele z przejęciem.
- Pójdę go poszukać! - zdecydował Doktor.
- Nie zezwalam na to – zaprotestowała Sidika. - Nie zamierzam narazić żadnego mężczyzny, nawet jeśli nie jest stąd. - Tego typu protekcjonalizm stał się już instynktem.
- Obawiam się, że nie masz nade mną władzy, wasza wysokość. Przykro mi – z tymi słowy Doktor rzucił się do wyjścia, wprawiając królową w stan szoku.
- Ja też pójdę. - Nikita stwierdził, że nie może być gorszy, jednak kobieta zdążyła się otrząsnąć i szybko zareagowała.
- Straże!
Dwie wojowniczki pochwyciły Nikitę za ramiona, nim ten zdołał dobiec do drzwi.
- Nie zamierzam i ciebie mieć na sumieniu – rzekła stanowczo królowa. - Odprowadźcie ją do schronu. Zaraz wyruszamy. Jeśli któraś z was znajdzie Doktora, ma go bezpieczne odeskortować. Zrozumiano?
Pozostałe kobiety wzniosły okrzyk bojowy, z wyjątkiem Mikele, która drżała na myśl o niebezpieczeństwach czyhających na jej brata.


Miasto ogarnął chaos, ale Doktor niestrudzenie biegł przed siebie, aż dotarł do domu Mikelisa. Wpadł do środka, ale nie znalazł tam żywej duszy. Przeszukał wszystkie zakamarki, włącznie z piwnicą, sądząc, że chłopak mógł się ukryć. Wołał go, ale nikt nie odpowiadał i wyglądało na to, że dom jest całkowicie opustoszały.
Wybiegł na ulicę i przez chwilę stał bez ruchu, ignorując mijające go w popłochu grupki żołnierzy i cywilów. Wciąż jeszcze mógł się wycofać, prawdopodobnie zdołałby wrócić do pałacu na czas, gdyby w tej chwili zaczął pędzić, nie zatrzymując się ani na moment. Jednak Doktor nigdy nie zostawiał przyjaciół w potrzebie, a Mikelis w jego mniemaniu zdążył się nim stać. Dlatego szukał dalej, obserwował przemieszczających się ludzi i nawet gdy bramy miasta padły, a do środka wdarły się wrogie wojska, on niestrudzenie kontynuował poszukiwania.
- Stać! - usłyszał nagle za plecami.
Odwrócił się i zdał sobie sprawę, że ma przed sobą wojowniczkę z legionu najeźdźców. Tak jak pozostali przybysze posiadała czarne włosy i skórę nieco ciemniejszą od tubylców. Jej zbroja zdawała się cięższa, bardziej ascetyczna lecz praktyczniejsza od tych, które nosiły wojowniczki Sidiki. Mierzyła w Doktora topornym mieczem. Bez wątpienia potrzeba było wiele siły by nim walczyć.
- Pójdziesz ze mną, jeśli życie ci miłe – oznajmiła.
Ponieważ Doktor miał za sobą jedynie kamienną ścianę, trudno było mówić o jakiejkolwiek drodze ucieczki. Przez chwilę stał osłupiały, starając się obmyślić jakiś plan działania. Długo jednak zastanawiać się nie musiał. Koncentrująca się na nim wojowniczka całkowicie zlekceważyła tyły i nie zdołała uchronić się przed nadchodzącym ciosem. Ktokolwiek ją zaatakował, mierzył bardzo celnie,dokładnie w małą przestrzeń między płytami zbroi, które łączyły się na plecach. Gdy pokonana kobieta padła na ziemię, Doktor ujrzał za nią osobę w stroju armii królowej Sidiki. Choć jej twarz zakrywał hełm, Pan Czasu odniósł wrażenie, że ją zna. Z postury nie wyglądała zbyt kobieco.
- To ja – Mikelis zdjął hełm i uśmiechnął się.
Mimo że właśnie został uratowany, Doktor nie wyglądał na zadowolonego.
- Twoja siostra się o ciebie zamartwia – powiedział z powagą.
- A wiesz ile razy ja się o nią zamartwiałem?
- Jesteś za młody by walczyć, powinieneś się ukryć.
- Nie mogę siedzieć bezczynnie. Chcę pomóc!
- Pomagać można na wiele sposobów, niekoniecznie walcząc.
Wymiana zdań zakończyła się, gdy zdali sobie sprawę, że otacza ich wrogie wojsko.


Bezczynne siedzenie doprowadzało Nikitę do szału. Do tego w podziemiach pałacu było ciemno, chłodno i przede wszystkim ciasno. Wśród ukrywających się osób znajdowało się wielu mężczyzn, co po całym dniu spędzonym wśród kobiet było miłą odmianą.
Już od kilku godzin nie doszła żadna nowa osoba i Nikita stracił nadzieję na przeczekanie bitwy w towarzystwie Doktora.
- Kim są ci najeźdźcy? Są bardzo brutalni? - spytał przejęty.
- To barbarzyński lud koczowników, tak przynajmniej sądzę – wyjaśniła jedna ze starszych kobiet. - Tak wygląda ich życie, grabią to, co napotkają na swojej drodze. I owszem, potrafią być bardzo brutalni.
- O mój Boże, Doktor poszedł tam kompletnie bez broni. Zabiją go – przeraził się Nikita, po raz pierwszy od początku przygody.
- O nie, nigdy nie pozwoliłyby na utratę mężczyzny. Są dla nich równie cenni co dla nas.
- Chcesz powiedzieć, że biorą ich w jasyr? - Nikita zbulwersował się jeszcze bardziej.
- Nie znam tego słowa, ale jeśli oznacza niewolę, to tak.
- O choroba...
Więcej słów nie przychodziło Nikicie do głowy. Wyglądało na to, że czekają go jeszcze większe emocje niż się spodziewał. Możliwe, że zbyt wielkie nawet dla niego.


Po ataku najeźdźców miasto wyglądało tak, jakby przeszło przez nie tornado, a nawet gorzej, bo tornado nie pozostawiało po sobie tyle krwi. Mieszkańcy jednak zdawali się pogodzeni z okrutnym losem i gdy z powrotem wylegli na ulice, od razu zaczęli doprowadzać miasto do porządku.
Nikita czuł się podle, grobowa atmosfera przytłaczała go. Lubił niebezpieczeństwa, ale zapach śmierci w powietrzu napawał go obrzydzeniem. Nie tak wyobrażał sobie przygodę na innej planecie.
- Mikelis?! - Mikele rozpaczliwie próbowała odnaleźć brata.
Nie przejmowała się nawet swoimi ranami. Przeszukała cały splądrowany dom, ale nie znalazła absolutnie nikogo.
- Może ukrył się gdzie indziej? - Nikita pocieszył dziewczynę, choć jemu samemu trudno było zachować spokój.
Póki co nie znalazł ani śladu Doktora. Oczywiście miasto do małych nie należało i wciąż była nadzieja, że Pan Czasu gdzieś tam jest, zdrowy i bezpieczny, ale chłopak nie mógł się wyzbyć złych przeczuć.
Idąc przez zdewastowane miasto wraz z Mikele, natknęli się na grupkę żołnierzy. Po drodze wypytywali się wielu osób o zaginionych, ale bezowocnie. Chłopak stwierdził, że może wojowniczki będą lepiej zorientowane.
- Szukam mężczyzny – zagadał. - Wysoki, szczupły szatyn. Miał na sobie garnitur w paski. - Nagle dotarło do niego, że tubylcy raczej nie wiedzą co to garnitur. - Znaczy się, był ubrany nietypowo, jak cudzoziemiec.
- Widziałam jak barbarzyńcy wyprowadzali jeńców – powiedziała jedna z kobiet. - Był wśród nich mężczyzna w dziwnym stroju.
- Jesteś pewna? - Nikita marzył, żeby była to tylko pomyłka.
- Odpowiadał twojemu opisowi. Przykuł moją uwagę, bo wyróżniał się z tłumu.
- A mojego brata nie widziałaś? Młody chłopak o bardzo jasnych włosach – spytała zdesperowana Mikele.
- Przykro mi, nie przyjrzałam się.
Choć nadzieja jeszcze nie zgasła, dziewczyna nie wytrzymała i zaczęła cicho płakać. Nikita objął ją, próbując dodać jej nieco otuchy, choć sam potrzebował jej równie bardzo. Z całą pewnością i przekonaniem mógł powiedzieć, że się boi. Nie sądził, że może to być tak nieprzyjemne uczucie.


- Musimy im pomóc! - Nikita postanowił postawić sprawę jasno.
Wiedział, że jest zbyt zuchwały, że królowej może nie spodobać się jego zachowanie, ale nie zamierzał zostawić Doktora w potrzebie.
- Tak bardzo mi przykro. - Słowa królowej bez wątpienia były szczere. Sama nie doszła jeszcze do siebie po tym, co się stało, ale jako władczyni musiała pokazać, że jest silna. - Chciałabym im pomóc, ale to niemożliwe.
- Więc mamy ich tak po prostu zostawić na pastwę bandy dzikich bab? - wzburzył się Nikita. - Musimy wysłać jakąś grupę ratunkową.
Podczas gdy chłopak unosił się emocjami, królowa zachowywała spokój.
- Wyjrzyj za okno i powiedz mi co widzisz? Zostaliśmy zdziesiątkowani. Wszyscy ludzie są potrzebni tu i teraz. Musimy odbudować miasto, a nie jeszcze bardziej je osłabiać. Wiem, że dla ciebie to trudne do zaakceptowania, że tam skąd pochodzisz jest inaczej, ale my przywykliśmy do takich sytuacji. Czasem wychodzimy zwycięską ręką, czasami ponosimy klęskę, takie jest życie. Dziś wiele osób straciło kogoś bliskiego, ale wiedzą, że muszą się z tym pogodzić, że życie toczy się dalej.
- Ja się z tym nie pogodzę. Bez Doktora nigdy nie wrócę do domu. - Tak naprawdę nie chodziło tylko o to. Przede wszystkim sumienie nie pozwalało Nikicie zostawić kogoś w potrzebie.
- Możesz zamieszkać tutaj. Mikele sama zaproponowała, że przyjmie cię do siebie.
- Błagam, wasza wysokość, daj mi choć garstkę ludzi – zdesperowany chłopak dosłownie padł przed Sidiką na kolana. - Pozwól mi wyruszyć im na ratunek.
- Przykro mi. – Królowa z czułością dotknęła ramienia przybysza. - Powinnaś się przespać. To był ciężki dzień i miejmy nadzieję, że kolejny będzie lepszy.


W takich chwilach Doktor cieszył się, że nosi trampki. Po kilku godzinach marszu wygodne obuwie było niczym dar z niebios. Przypomniało mu się, jak podczas jednej z podróży pechowo trafił na arabskich handlarzy niewolników. Przegonili go wtedy przez pół pustyni i to jeszcze strasząc batem. Co prawda udało mu się uciec, ale pamiętał, że miał po tym przez kilka lat wstręt do piasku. Szczerze liczył na to, że tym razem nie nabawi się wstrętu do kobiet.
Mikelis maszerował tuż za nim i Doktor ciągle słyszał jego ciche pochlipywanie.
- Nie martw się, wszystko będzie dobrze – pocieszył go. - Można powiedzieć, że mam już doświadczenie w takich sytuacjach. Coś wymyślimy.
- Zostałeś już kiedyś wzięty do niewoli?
- Och, niejednokrotnie. Jak widzisz jeszcze żyję i mam się dobrze.
Wkrótce pochód się zatrzymał, a wszystkim jeńcom nakazano usiąść. Tkwili bez ruchu, pilnowani przez wyznaczone do tego wojowniczki, podczas gdy reszta ludzi zaczęła rozbijać obóz. Sądząc po wprawie z jaką to robili, musieli tak żyć od pokoleń. Doktor z fascynacją obserwował jak na jego oczach powstaje tymczasowa osada.
- Boję się – jęknął Mikelis, który cały drżał.
- Raczej nie zrobią nam krzywdy – uspokoił Pan Czasu. - Nie wlekłyby nas taki kawał po to, żeby nas zabić, czy torturować. Sądzę, że jesteśmy dla nich cenną zdobyczą.
Jego słowa niezbyt pocieszyły Mikelisa, który dalej sprawiał wrażenie kłębka nerwów. Zaczął panikować jeszcze bardziej, gdy po zakończonym rozkładaniu obozowiska, do jeńców podeszła jedna z generałów.
- Ty, ty, ty i ty pójdziecie ze mną – wskazała na kilku mężczyzn, w tym na niego i na Doktora.
Chłopak miał do siebie żal, że pozwolił, by cała odwaga go opuściła, ale nie mógł na to poradzić. Stając do bitwy nie wiedział, co tak naprawdę go czeka.
- Co się z nami stanie? - przerażony zwrócił się do Doktora.
- Spokojnie, wydostanę nas stąd – zapewnił Pan Czasu, jak zwykle pewny siebie.

[An-Nah]

Wizja Doktora - więźnia amazonek jest co najmniej zabawna. Aczkolwiek przypuszczam, że to zamiary tych amazonek względem niego powodują, że chciałabyś rating podnieść? XD

Ciekawa jestem, czemu jeszcze żadna kobieta nie zorientowała się co do płci Nikity - jednak faceta przebranego za kobietę da się poznać - po jabłku Adama chociażby, a poza tym panie na tej planecie z pewnością miały już z podobnymi przypadkami do czynienia (Mikelis przebierający się za kobietę żeby iść na wojnę dowodem, poza tym wydaje mi się, że jednym z objawów zaniku chromosomu Y w populacji mogłaby być większa ilość transpozycji płciowych, więc to społeczeństwo na pewno zna i transseksualizm, i transwestytyzm - i zapewne ich nie pochwala.). Więc to kwestia czasu, kiedy Nikita zostanie odkryty - wtedy zacznie się ciekawie robić :)

[Natka]

Zawsze można zwalić na problemy hormonalne -__^ Takie rzeczy też się zdarzają.
Co do chromosomu Y, obiło mi się kiedyś o uszy, że u niektórych owadów występuje zjawisko obumierania wszystkich zarodków płci męskiej co któreś pokolenie, w wyniku czego rodzą się w nim same samice... Ale to już niezły offtop (btw tego offtopu,wiedzieliście, że ślepce utraciły gen SRY, pierwotnie odpowiedzialny u nich za płeć męską? A samce dalej są. Zastanawiam się też, ile kobiet z Cydonii ma genotyp XY...)
Co do ratingu... Zmień na 16+ ;p (jeśli to czyta ktoś, kto nie ma jeszcze szesnastu lat, niech odezwie się teraz lub zamilknie na wieki -__^)